و سکوت........

زیباترین آواز در سمفونی تنهایی

دراوج فرو رفتن در خویش

در اعماق قله ی رهایی

به هنگامی که نمیبینی آشنایی که ببیند تورا

که برهاندتورا از قفس بغض

که بپرسد:

به کدامین جرم به دیار تنهایان تبعید گشته ای؟

کاش گوشی .سکوت مرا میشنید!!!!

من از قصه زندگی ام نمی ترسم ! ؟
من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.
ای بهار زندگی ام
اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست .
اکنون که پاهایم توان راه رفتن ندارد برگرد.
باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را .
باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا .
باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده .
بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم .
بدان که قلب من هم شکسته .
بدان که روحم از همه دردها خسته شده.
این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.
بس برگرد که من به امید دیدار تو زنده ام .

عزیزم  (که تو باشی )چه بنویسم فقط می تونم بگو که خیلی

دوستت دارم همین ...

دور ز تو ای خسته ء خوبان چه نویسم

                  من مرغ اسیرم به عزیزم چه نویسم  ؟

ترسم که قلم شعله کشد صفحه بسوزد

                  با آن دل گریان به عزیزم چه نویسم ؟

سرم را در تاريکي گودالها فرو مي‌برم. لباس سکوت بر تن مي‌کنم و ديگر به تو نمي‌گويم بمان. کنار مي‌روم تا

راه زندگي خود را به تنهايي طي کني. مي‌فهمم اما وانمود به نفهميدن مي‌کنم. حس را در خودم مي‌کشم. عشق را

سرکوب مي‌کنم تا با تنهايي خود خوش باشي.

من با خنجر زدن به روح و جسمم، آنچه را که تو مي‌خواستي برايت فراهم کردم. آسوده باش که به آنچه

مي‌خواستي رسيدي... در حاليکه حتي لحظه‌اي به آنچه من مي‌خواستم فکر هم نکردي...

براي اعتراض نيست که اين سخنان را مي‌گويم. بارها به تو گفته‌ام که قلب من از گدايي کردن عشق مستغني

است. براي برهم زدن روزهاي آرامت هم نمي‌گويم. تکرار اين جملات براي اين است که روز به روز بيشتر

از گذشته از تو و زندگيت متنفر شوم تا زندگي کسي را مانند تو نابود نکنم...!

چه ضيافت غريبي

 تو تموم قصه هام هميشه جاي پاي توست

 گاه گاهي به من ازمهر پيامي بفرست

                     فارغ ازحال خود و جان و جهانم مگذار

گرچه هرلحظه زبيداد تو خونين جگرم

هم بجان توكه ازجان بتو مشتاق ترم

غير از غم عشق تو ندارم , غم ديگر

 شادم كه جز اين نيست مرا همدم ديگر              

تو مرا می فهمی من تو را می خواهم و همین ساده ترین قصه یک

انسان است تو مرا می خوانی من تو را ناب ترین شعر زمان میدانم و

تو هم میدانی تا ابد در دل من می مانی   .... 

......

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که قبل از هر فریادی لازم است....

دوستت دارم با شوقی
که اندوه دیرسال مرا محو میکند .

باز اومدم که دستات سرد نمونه    الهی مهربونم،دلت بی غم بمونه

باز اومدم بگم تنهایی سخته         الهی من فدات شم عاشقونه

! تقصير تو نبود ! خودم نخواستم چراغ ِ قديمي خاطره ها،خاموش شود

خودم شعرهاي شبانه اشک را،فراموش نکردم

خودم کنار ِ آرزوي آمدنت اردو زدم!

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند ، طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم .

 باران می آید

 باران مثل چشمهای من خیس خاطره است

 راستی آسمان از چه دلگیر است

 از یک خاطره بغض آلود

یا آرزویی محال؟!